In De Kronieken van Narnia: Prins Caspian, de tweede film in de serie Disney-verfilmingen van de klassieke verhalen van C.S. Lewis, worden de vier Pevensie-kinderen op mysterieuze wijze teruggeroepen naar Narnia, maar deze wereld is heel anders dan de wereld die ze na hun laatste avontuur hadden verlaten. De goedaardige wezens van Narnia verbergen zich voor de meedogenloze Koning Miraz. De enige hoop voor deze vroeger vredige wereld is de samenwerking van de Pevensies en Prins Caspian, de neef van Miraz en de ware heerser van Narnia. Regisseur Andrew Adamson heeft een jaar lang naar de juiste acteur gezocht voor deze superbelangrijke titelrol en hij heeft veel kandidaten uit Europa, Australië en Noord- en Zuid-Amerika gesproken, voordat hij zijn prins had gevonden: de 26-jarige Britse acteur Ben Barnes, die daarvoor voornamelijk in theaterstukken had gespeeld, naast een kleine rol in de fantasiefilm Stardust.

INTERVIEW MET BEN BARNES

V: Jij bent verkozen boven een enorm aantal andere jonge acteurs om de rol van Prins Caspian te spelen. Was het een langdradig auditieproces?
BB: Ik ben pas heel laat op de proppen gekomen, omdat de regisseurs en producers al een hele tijd hadden gezocht. Iemand heeft één van mijn theatervoorstellingen in Londen gezien en nodigde mij uit om de castingdirecteur te ontmoeten – gewoon om twee scènes voor te dragen. Toen heb ik de regisseur Andrew Adamson ontmoet en alle producers en heb de week erna een screentest gedaan. Vier dagen later kreeg ik de rol aangeboden. Het is dus allemaal heel snel gegaan.

V: Wat is de beste manier om Prins Caspian te beschrijven aan iemand die het boek niet heeft gelezen?
BB: Nou, ik vind hem grandioos, omdat hij van alle markten thuis is en hij iedereen met zich meesleept in zijn avonturen. Je voelt je betrokken bij hem en je weet precies wat hij voelt: voelt hij zich kwetsbaar, dan voel jij dat ook en als hij zich sterk voelt, voel jij hetzelfde over alles wat er gebeurt. Prins Caspian is ook een eerlijke man, en daar houd ik wel van.

V: Heb je je op een speciale manier op de rol moeten voorbereiden?
BB: Eigenlijk was er niet veel tijd om me voor te bereiden, omdat ik de rol zo laat kreeg aangeboden. Ik stapte letterlijk in Nieuw-Zeeland uit het vliegtuig en 20 minuten later zat ik op een paard om voor de stunts te trainen. Dat duurde acht weken en soms was dat best wel zwaar.

V: Had je de Narnia-boeken gelezen voordat je deze rol kreeg?
BB: Ik kende de eerste drie boeken uit de serie: De leeuw, de heks en de kleerkast, Prins Caspian en De reis met het drakenschip. Ik herinner me ook dat ik een BBC-serie over De reis met het drakenschip had gezien. Ik had precies de juiste leeftijd en de boeken spraken mij enorm aan. Toen ik voor het eerst over de auditie voor deze film hoorde, heb ik mijn oude exemplaar van Prins Caspian uit de boekenkast gehaald, met een publicatiedatum van 1989. Ik was dus acht jaar oud. Ik had zelfs een kleine sticker op de omslag geplakt met daarop "I can't bear to be without my books" met een afbeelding van een beer en daaronder stond "Benjamin Barnes" in mijn eigen handschrift van toen ik acht was.

V: Jij bent een stuk ouder dan het personage van Prins Caspian uit het boek. Waarom denk je dat dat zo is?
BB: De mensen die de boeken kennen, denken meestal dat Prins Caspian een jonge jongen is, maar voor de film was het een goed idee om hem wat ouder te maken, deels omdat alle acteurs die de Pevensie-kinderen spelen er nu ook een stuk volwassener uitzien. De enige beschrijving die Andrew Adamson en ik in het boek konden vinden, was het moment dat Peter Caspian voor het eerst ziet. Hij noemt hem "een jongen van ongeveer zijn eigen leeftijd". Aan het begin van het boek had Caspian een kindermeisje en lijkt hij erg jong te zijn, maar in het volgende hoofdstuk praat hij met zijn leraar en mentor Dr. Cornelius en lijkt hij plotseling veel ouder. Hij stelt ook vragen die niet erg bij een 13-jarige jongen passen. Hoe het ook zij, we hebben besloten dat hij in de film ongeveer 17 is. Ik ben natuurlijk ouder, vandaar dat ik me tweemaal per dag moet scheren.

V: Was je de eerste dag op de filmset erg nerveus?
BB: Nou, mijn eerste scène was dat ik door mijn paard werd voortgetrokken omdat mijn voet in de stijgbeugel vast zat, nadat ik aan het begin van de film van mijn paard was gevallen. Ik lag dus op mijn rug in het bos en werd door een stuntman meegetrokken. Ik had gewoon geen tijd om nerveus te zijn. Gelukkig is Andrew een regisseur die een film in chronologische volgorde wil opnemen. Het kwam dus goed uit dat ik mij de eerste twee weken nogal overdonderd voelde, omdat dat precies past met de situatie van Caspian aan het begin van de film, wanneer hij voor het eerst de Narnia wereld in moet en zich realiseert hoe slecht zijn oom wel niet is.

V: Jij was duidelijk de nieuweling, aangezien veel acteurs en andere medewerkers elkaar al kenden van De leeuw, de heks en de kleerkast. Hoe vond je dat? 
BB: Anna, William, Skandar en Georgie die de Pevensie-kinderen spelen, vormen een hecht team, maar ze wisten dat er een nieuw personage bij zou komen en ik geloof dat ze er wel op voorbereid waren. Ze waren enorm hartelijk. Natuurlijk zijn Caspian en Peter grote rivalen van elkaar in de film, en op de een of andere manier was dat ook het geval tussen Moseley en mij. We konden heel goed met elkaar opschieten en we hebben hetzelfde gevoel voor humor, maar het is ook duidelijk dat we allebei graag willen winnen.

V: Uit de trailer blijkt dat er prachtige kostuums in deze film worden gedragen. Hoe belangrijk is dat voor jou om in je rol te komen?
BB: De kostuums helpen daar enorm bij. Iemand vroeg me onlangs hoe ik mij in mijn rol van prins inleef en toen herinnerde ik mij één van de scènes aan het begin van de productie toen ik op een enorm prachtig zwart paard zat, gekleed in wapenrusting, een zwaard in mijn hand, in het binnenhof van een enorm kasteel met duizenden mensen om me heen. Ik vraag je, wat heb je nog meer nodig om je een prins te wanen? En de kostuums zijn ongelooflijk. De details zijn gewoonweg fantastisch. Ik zou willen dat iedereen deze kleding van dichtbij kon zien.

V: In Prins Caspian zijn er ook enkele CGI-personages, die met de computer zijn gemaakt. Hoe was het om met personages samen te werken die niet echt aanwezig waren?
BB: Dat was helemaal nieuw voor mij. De eerste scène die ik moest doen met een CGI-personage was met Trufflehunter, de das. Om het gemakkelijker te maken, trok één van de assistenten van Andrew Adamson een limoengroen pak aan, een bivakmuts, handschoenen, en zo en hobbelde over de grond op haar knieën, net als een das.

V: Wat was voor jou het moeilijkste onderdeel van de verfilming van Prins Caspian?
BB: Ik vond veel erg moeilijk. Paardrijden, bijvoorbeeld en gewoon alles, omdat het mijn eerste grote film was, maar ik heb ongelooflijk veel steun gekregen. Ik ben vooral blij dat ik met Andrew Adamson heb mogen samenwerken. Hij moedigde me voortdurend aan, was altijd happy en vriendelijk en hij heeft een visie die verder strekt dan die van andere mensen. Hij verbaasde mij voortdurend. Op een dag waren we een scène aan het filmen met wel honderd figuranten die in een binnenhof aan het vechten zijn. Hij stapt op me af en vraagt: "Jouw riem was in het vierde gaatje in de vorige scène, toch niet in het derde?" En dan denk je: hoe ziet-ie dat? Er staan talloze figuranten op de filmset, allerlei camera's en special effects-mensen enzovoort, hij moet ervoor zorgen dat het verhaal goed wordt verteld en toch merkt hij de kleinste details op. Hij is gewoonweg de perfecte regisseur voor deze film.